Γρηγόρης ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Kι αν γελάστηκες
Kι αν δεις ότι γελάστηκες
μη δέσεις παλαμάρι,
το πλάνεμα μην
το δεχτείς χαλκά.
Άνοιξε το πανί σου στο μαϊστρο
και ρίξε στο γιαλό
και μνήμες και απολαβές
που σκάλωσαν στα πόδια σου
σαν φύκια, σαν σαβούρα.
Και πάρε από κοντά
κείνο το γλαροπούλι
που ξεμακραίνει ξέγνοιαστο
στο πλάτεμα του ονείρου.

από το βιβλίο “Τα χελιδόνια δεν θα ξαναρθούν”

 

 

Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος με την μητέρα του Ιωάννα και την αδελφή του Ζωή, το 1985

 

Γεννήθηκε 6/12/1926 στο Βαρθολομιό Ηλείας. Σπουδές, Γυμνάσιο.

Στρατιωτική θητεία. Έφεδρος Ανθυπολοχαγός  (έλαβε μέρος Εκστρατευτικό Σώμα Κορέας)

Στην Αυστραλία ήρθε το  1955.

Ασχολίες – Εργοστάσιο, Ταξιδιωτικά Γραφεία, Πωλητής, Δημόσιο (Health  Insurance Commission) και (Special Broadcasting Service ) παράλληλα  περιοδικά ( απογευματινά ελληνικά σχολεία –διδαχή ελληνικά σαν δεύτερη γλώσσα στο continuous Education Program (Macquarie University), Ελληνικό Κέντρο Προνοίας. Ραδιοφωνικός Σταθμός 2ΜΜ, συνεργάτης εφημερίδας.

Justice of the Peace, ισόβιο μέλος RSL (Οργανισμός Παλαιών Πολεμιστών)  τέσσερα στρατιωτικά παράσημα, βραβείο ΥΠΑΤΙΑ από ΑΧΕΠΑ, και τιμητική αφιέρωση της ετήσιας έκδοσης του περιοδικού ΛΟΓΟΣ από τον λογοτεχνικό σύνδεσμο της Μελβούρνης ΣΕΛΣΑ (Σύνδεσμος Ελλήνων, Λογοτεχνών και Συγγραφέων Αυστραλίας).

Έχει ασχοληθεί με τα καλλιτεχνικά της παροικίας, έχει γράψει πολλές κριτικές, έχει λάβει μέρος σε τρεις τραγωδίες και έχει εκδώσει και τρία βιβλία:  Ένα θεατρικό «ένα κλωνί βασιλικό», μια ποιητική συλλογή

« Τα χελιδόνια δεν θα ξαναρθούν» και διηγήματα «Ένας εαυτός – Ένας κόσμος».

Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος, τα τελευταία πέντε χρόνια (από το Φεβρουάριο του 2014) είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα “Ο Κόσμος” με τον Γιώργο Χατζηβασίλη. Η στήλη “Ένας φίλος ήρθε από τα παλιά” ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2014. Γρηγόρης Χρονόπουλος και Γιώργος Χατζηβασίλης αναπολούσαν και κατέγραφαν την ιστορία της ελληνικής παροικίας και τους πρωταγωνιστές της.

Ενας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά
φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις…

Personal Stories: Gregory’s Story

Τα 90ά του γενέθλια γιόρτασε ο Γρηγόρης Χρονόπουλος

Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος στον πεζογραφικό λόγο του Δρ Γ. Καναράκη

Η έκδοση 2018 του περιοδικού Λόγος αφιερωμένη στον ποιητή και συγγραφέα Γρηγόρη Χρονόπουλο

Μεγάλο αφιέρωμα του περιοδικού «Λόγος» στον Γρηγόρη Χρονόπουλο

Βιογραφικό του Γρηγόρη Χρονόπουλου στα αγγλικά (όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα http://www.migrationheritage.nsw.gov.au/stories/canterburys-people/greg-chronopoulos/index.html

Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος μέσα από την συνέντευξη που έδωσε στην Άννα Αρσένη

για το περιοδικό ΑΛΦΑ (ALFA GREEK AUSTRALIAN MAGAZINE)

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ:
Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος γεννήθηκε στο Βαρθολομιό Ηλείας, πριν πολλά χρόνια όπως λέει ο ίδιος χαμογελώντας. Γονείς του η Ιωάννα και ο Διονύσιος. Έζησε ευτυχισμένα, παιδικά χρόνια που είχαν επίδραση στην μετέπειτα ζωή του. Αυτά τον στήριξαν στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν. Οι δυσκολίες του πολέμου δεν άφησαν την οικογένειά του ανεπηρέαστη. Εκεί που η ζωή τους ήταν ένα καλοτάξιδο καράβι, μετατράπηκε σε ένα παλιόκαρο που το ζεύτηκε ο ίδιος. Σαν μοναχογιός στην οικογένεια επωμίσθηκε πολλές ευθύνες.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ
Ο Γρηγόρης Χρονόπουλος αναπολεί την στρατιωτική του ζωή με νοσταλγία. «Έζησα τη στρατιωτική μου ζωή με τέτοια ποικιλία»… Η στρατιωτική ζωή είναι εμπειρία, ωρίμανση…
Όταν τελείωσα τη βασική μου εκπαίδευση μπήκα στη σχολή Εφέδρων. Στην συνέχεια υπηρέτησα διμοιρήτης, εκπαιδευτής, έζησα και κοντά στα σύνορα. Κοιμήθηκα και σε αμπρί (σκαφτός θάλαμος). Για ένα διάστημα ήμουν αξιωματικός εφοδιασμού, στην συνέχεια υπασπιστής μεραρχίας η σπουδαιότερη θέση για έναν έφεδρο… Από εκεί βρέθηκα εθελοντής στην Κορέα (Διμοιρήτης, Στρατολόγος). Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευα εκτός Ελλάδας, και η εμπειρία ήταν μοναδική. Η Κορέα είναι γνωστή ώς «η χώρα της πρωϊνής γαλήνης». Δεν έχει ανέμους αλλά πάρα πολύ κρύο…
«Το διάστημα που βρισκόμουν στην Κορέα λαβάίναμε μερικά ελληνικά περιοδικά που τα έστελνε μια κυρία από την Αυστραλία. Κάποια στιγμή σκέφτηκα, ότι έπρεπε να ευχαριστήσω αυτή την κυρία που με την σκέψη και το ενδιαφέρον της, μας κρατούσε συντροφιά μακριά από την πατρίδα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα και της έστειλα ένα απλό, λιτό γράμμα, ευχαριστώντας την εκ μέρους όλων των φαντάρων για την ευγενική της χειρονομία. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια επαφή και αργότερα μας έστειλε καραμέλες, κάλτσες και άλλα μικροπράγματα. Η αλληλογραφία συνεχίστηκε και όταν γύρισα στην Ελλάδα. Είχα ζητήσει αλληλογραφία μέσω της “Εκλογής” και είχα αρκετές επαφές καθώς και μια ωραία ιστορία που διατηρήθηκε για μια εικοσαετία, ένας όμορφος δεσμός που υπάρχει ακόμα σαν φιλία πλέον.

METANAΣΤΕΥΣΗ
Γυρίζοντας στην πατρίδα, συνειδητοποίησα ότι οι συνθήκες ήταν δύσκολες και έτσι αποφάσισα την ξενητειά. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία με την οποία αλληλογραφούσα να μου κάνει πρόσκληση να μεταναστεύσω στην Αυστραλία. Επειδή είχα υπηρετήσει ως έφεδρος, δεν επιτρεπόταν να μεταναστεύσω πριν συμπληρώσω το 32ο έτος της ηλικίας μου. Έτσι, ήρθα στην Αυστραλία, σε ανθρώπους που δεν γνώριζα. Παράξενη κι αλλιώτικη η δική μου ιστορία. Ήρθα σε ξένους, άγνωστους ανθρώπους και έγινα φίλος για χρόνια πολλά. Πρώτη εμπειρία εργάσθηκα σε ένα εργοστάσιο όπου γυάλιζα εξαρτήματα ψυγείων σε πάνινο τροχό και η σκόνη έσμιγε με τα δάκρυα. Στα χρόνια που δούλευα σε εργοστάσιο, έγινε μια πνευματική κίνηση στη Ελληνική Λέσχη, κάτι διαλέξεις που οργάνωσε ο αείμνηστος Γιώργος Παϊζης. Έπιασα να γράψω κάτι ενθουσιασμένος, μ΄αυτό που ήταν κάτι σαν φωτεινή ακτίνα στη πνευματική ξέρα.
Έτσι έγινα συνεργάτης στο ΒΗΜΑ που είχε ο Θάνος Νικολαϊδης και κρατούσε στα χέρια της η Μαρία Πολίτη, έγραφα στην αρχή με ψευδώνυμο. Η πρώτη μου επαφή με την παροικία.
Σιγά σιγά περάσανε τα χρόνια. Μετά το εργοστάσιο εργάσθηκα στο μαγαζί του γαμπρού μου, στο Προξενείο για λίγο, Διευθυντής στο Κέντρο του Μετανάστη που υπήρχε τότε, εργάστηκε και σε ταξιδιωτικά γραφεία. και τελικά στον Κρατικό Οργανισμό Ασφάλειας Υγείας, σύνδεσμος με τις εθνικότητες για 14 χρόνια, απ όπου και συνταξιοδοτήθηκα.
Παράλληλα εργάσθηκα και στο κρατικό ραδιόφωνο SBS. για 13 – 14 χρόνια. Τώρα συνεχίζω την επαφή μου με το κοινό από το 2ΜΜ για περισσότερο από δεκαετία.
Δίδαξα και ελληνικά σε Αυστραλούς σε ένα Πρόγραμμα Συνεχούς Μάθησης Continuing Education Programme) CEP του Πανεπιστημίου Μακουώρυ. Δίδαξα για λίγο και σε απογευματινά σχλεία.
Τώρα που κοιτάζω πίσω, είμαι και από τους πρωτοπόρους και ιδρυτές του τοπικού μας Συλλόγου και είμαι και μέλος του Ελληνικού Τμήματος του RSL για πάρα πολλά χρόνια και μάλιστα τιμήθηκα με τον τίτλο ισόβιο μέλος. Έγινα και JP (Justice of the peace).
Ασχολήθηκα και με το θέατρο, έχω ωραίες αναμνήσεις και δεσμούς πολύχρονους με φίλους στον κύκλο το καλλιτεχνικό της παροικίας μας..
Τώρα που με ρωτάς καθώς γυρίζω πίσω στα χρόνια που πέρασαν βρίσκω πως η ζωή μου ήταν γεμάτη ενδιαφέροντα.

Συνταξιοδότηση
Όταν σταμάτησα τη δουλειά έκανα μια αγοραπωλησία σπιτιού κι έτσι γέμισα τον άχαρο χρόνο που για πολλούς είναι απογοητευτική εμπειρία, κάτι σαν τέλος της ικανότητας και χρησιμότητας.Πήρα άλλο σπίτι με μεγαλύτερο κήπο, για να αφιερώσω χρόνο σε μια άλλη μου αγάπη, την κηπουρική. Δούλεψα και για περίπου δύο χρόνια στην Πρόνοια μερική απασχόληση (πάρτ τάιμ) και προσγειώθηκα ομαλά στην….καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Πολλοί την βλέπουν με δέος αυτή την περίοδο της αποστρατείας, εγώ τη χαίρομαι. Τώρα δεν έχω υποχρεώσεις και τρεχάματα και λέω: «μια ζωή δούλευα το πρέπει, τώρα δουλεύω το θέλω». Έχω την ικανοποίηση να ασχοληθώ με πράγματα που με ευχαριστούνε: τον κήπο μου, το διάβασμα και το γράψιμο.

Από πότε γράφετε;
Μια ζωή ολόκληρη, από το Γυμνάσιο. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν είχα κρατήσει σημειώσεις από όλα αυτά που έχω πει στο ραδιόφωνο, θα μπορούσα να κάνω βιβλία.

Μιλήστε μου λίγο για το ραδιόφωνο.
Στο ραδιόφωνο έχω μια ιδιάζουσα εκπομπή. Αναφέρομαι σε θέματα και προβλήματα που δεν κουβεντιάζονται. Μιλάω για τα παιδιά που μεγαλώσανε, τις γκρίνιες, τους γάμους, τα παράπονα που δεν λέγονται, θέματα κοινωνικά, ατομικά, οικογενειακά… Θέματα που ο κόσμος δυσκολεύεται να κουβεντιάσει. Ακούγοντάς τα όμως σαν κοινωνικά προβλήματα, ο καθένας καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του στο πέλαγος της ζωής.

Ποιό είναι το καλύτερο σχόλιο που σας έχουν κάνει;
Ξέρεις κάτι; Ο λιβανωτός με ζαλίζει και προτιμώ να μη στέκομαι σε επαίνους.

Αν γυρνούσατε το χρόνο πίσω, τί θα αλλάζατε;
Ίσως θα ασχολιόμουν περισσότερο με την φιλολογία. Η πείρα των χρόνων σε κάνει να βλέπεις το παρελθόν με διαφορετικό τρόπο. Πολλά πράγματα ίσως θα μπορούσαν να είναι ή να γίνουν διαφορετικά.

Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;
«Πληγωμένο μυρμήγκι που έχασε το δρόμο του μέσα στη νύχτα», όπως λέει και ο Ρίτσος. Είμαι όμως αισιόδοξος και ίσως ρομαντικός, αλλά πατάω στη γη και με τα δυο μου πόδια.

Τι σε πληγώνει στους ανθρώπους;
Η φιλαυτία, η αλαζονεία, η υπεροψία και η κενοδοξία.

Ποιά είναι η καλύτερη συμβουλή της μάνας σου;
Το παράδειγμά της, η ίδια της η ζωή της που ήταν μια διαρκής προσφορά.

Μεγάλωσες με κάποιο πρότυπο;
Έβλεπα πάντα την όποια κατάσταση και προχωρούσα χωρίς να αντιγράφω.

Είστε αισιόδοξος;
Θα έλεγα ότι βλέπω τη ζωή με καλή προαίρεση.

Σας λείπει η Ελλάδα;
Και ναι και όχι. Νομίζω με την αγάπη μου την έχω καλύτερα στην καρδιά μου, χωρίς τις καθημερινές μικρότητες.

Αν θα ταξίδευατε, ποιόν προορισμό θα επιλέγατε;
Όχι … Νέα Υόρκη και Λονδίνο. Θα πήγαινα σε κάποιο ελληνικό χωριό, βουνό η θάλασσα… Μάλλον βουνό για ψυχική ξεκούραση. Θα ήθελα να πάω άνοιξη στην Ελλάδα, αλλά πρόκειται να ανεβάσουν το θεατρικό μου έργο τέλος Μαϊου και έτσι δεν μπορώ να φύγω αυτή τη στιγμή.

Μιλήστε μου λίγο για το θεατρικό σας έργο.
«Ένα κλωνί βασιλικό», είναι ο τίτλος και θα ανέβει στην Μελβούρνη. Πρόκειται για μια ηθογραφία θα έλεγα, για τον κόσμο που φεύγει και τον κόσμο που έρχεται. Έχει ένα δίλημμα σημαντικό, ή μάλλον μήνυμα ότι η ζωή δεν είναι μόνο για τους νέους. Έχει σχέση με την ξενιτειά. Χρονικά τοποθετημένο την δεκαετία του ’70, πριν το κινητό τηλέφωνο αλλάξει τη ζωή μας. Το θεατρικό έχει αναλάβει ο οργανισμός ΕΑΜΑ.

Πως αισθάνεστε που θα ανεβάσουν το θεατρικό σας έργο;
Αισθάνομαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Μια ευγενική φιλοδοξία, μια ικανοποίηση. Ίσως κάποια στιγμή βρεθεί τρόπος να ανέβει και στο Σύδνεϋ.

Μετανοιώσατε που φύγατε από την Ελλάδα;
Από άποψη εργασίας θα ήμουν ταχτοποιημένος καλύτερα. Όμως, η εμπειρία των δύο κόσμων είναι μεγάλη, είναι πλάτεμα. Η Αυστραλία είναι χώρα «νοικοκυρεμένη». Ο Έλληνας δεν πειθαρχεί. Δημιουργεί και εξελίσσεται γι΄αυτό είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Για παράδειγμα, σου λένε «απαγορεύεται η είσοδος». Ο Αυστραλός το δέχεται ασυζητητί, ενώ ο Έλληνας κοιτάει μήπως υπάρχει κανένα παράθυρο. Στην Ελλάδα θα είχα εξέλιξη που δεν την είχα εδώ. Θα μπορούσα να πω ότι έχω προσαρμοστεί ευχάριστα. Κάτι που με έχει πληγώσει στο παρελθόν είναι που σε βλέπουν με υποψία, σαν άξιο να κάνεις κάθε ατιμία μόνο γιατί είσαι ξένος.

Η γνώμη σας για τους Συλλόγους
Ακούμε πολλές φορές ότι δεν έχουμε κάποιο μεγάλο, ελληνικό συγκεντρωμένο και ενωμένο οργανισμό. Έχοντας όμως υπόψην μας την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Σε κάτι μεγάλο ούτε θα γνωριζόμασταν ούτε θα το διοικούσαμε. Οι σύλλογοι είναι εστίες, κυψέλες δημιουργούνε εστίες και μαζεύουνε τον κόσμο κάτι που δεν θα γίνει εάν έχουμε κάτι μοναδικό και μεγάλο.

Πώς βλέπετε το μέλλον των Συλλόγων;
Θα συνεχίσουνε να υπάρχουν μόνο αν πάρουν άλλη μορφή. Όσοι κρατήσουν, γιατί ίσως μερικοί τελικά να σβήσουν.

Please share

error: Content is protected!