Πόπη ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ – ΜΑΛΛΙΑΝΟΥ

ΟΝΟΜΑ ΠΟΠΗ
ΕΠΩΝΥΜΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ-ΜΑΛΛΙΑΝΟΥ
ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 1973
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Σύζυγος Μάρκος Μαλλιάνος (αποβ.), τέκνα: Αντώνης και Μελίνα. Εγγόνια: Μάξιμος και Αλεξάνδρα

 

 

 

 

 

 

 

 

Και περπατάω στης Πριγκήπου τις κορυφές, στη Χάλκη, την Αντιγόνη και την Πρώτη

ψάχνοντας εδώ και εκεί προσεχτικά μήπως και βρω τη χαμένη μου τη νιότη.

Σ’ αυτή τη μακρινή άκρη της γης, μέσα στης νύχτας την άγρια τη δίνη

οι θλιβερές οι μνήμες της ψυχής, Κωνσταντινούπολη, σ’ εσένα βρίσκουν τη γαλήνη.

Η λογοτέχνης Πόπη Αναστασιάδη-Μαλλιάνου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Απεφοίτησε από την φημισμένη σχολή «Ζάππειο» και κέρδισε υποτροφία για να σπουδάσει φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η μητέρα της, τής είχε ιδιαίτερη αδυναμία και δεν την άφησε να πάει στην Αθήνα.Έτσι γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης για να σπουδάσει ζωγραφική. Η πολιτική αστάθεια της εποχής την ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές της.

Αργότερα σπούδασε Οικονομικά και έμαθε Αγγλικά με ιδιωτικά μαθήματα. Το 1971 μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα και κατόπιν, το 1973 μετανάστευσε στο Σύδνεϋ Αυστραλίας για να επιστρέψει και πάλι στην Αθήνα, για το διάστημα 1978-1981. Από το 1981 διαμένει στο Σύδνεϋ.

Η Πόπη παντρεύτηκε τον Μάρκο Μαλλιάνο και απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αντώνη και την Μελίνα. Έχει δύο εγγόνια: τον Μάξιμο και την Αλεξάνδρα. Το 2009 έχασε την σύζυγό της.

Άρχισε να γράφει ποιήματα και πεζά, κυρίως διηγήματα, από τα δώδεκά της χρόνια. Την αγάπη για την ποίηση τής την μετέδωσε η μητέρα της, Ασπασία , η οποία τής μάθαινε να απαγγέλει ποιήματα από την ηλικία των τεσσάρων ετών.

Η Πόπη Α. Μαλλιάνου έχει να παρουσιάσει πλούσιο λογοτεχνικό έργο. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον Ελληνικό τύπο της Κωνστανινούπολης, του Σύδνεύ και της Μελβούρνης. Μερικά ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί από τον μουσικοσυνθέτη Πέτρο Κυριακού.

Εκδόσεις:

  • 2003 – Ποιητική συλλογή «Τα θρύψαλα του στοχασμού».
  • 2008 – Νουβέλα «Σκόρπια φύλλα στον άνεμο»
  • 2010 – Νουβέλα «Η σκιά ενός ονείρου».
  • 2012 – Λαογραφική μελέτη «Κωνσταντινούπολη – Μια χαμένη κληρονομιά».
  • 2010-2016 – Περιοδικό «Η Φωνή της ΕΕΛΚΑ» (5 εκδόσεις)

 

Βραβεύσεις

  • 2003 –  Εύφημος μνεία για το διήγημά της «Ο γυρισμός» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό που οργάνωσε το Δίκτυο Πολιτισμού του ΣΑΕ Ωκεανίας
  • 2003 – Έπαινος από το Αγγελίδειο ίδρυμα της Μελβούρνης) για την ποιητική συλλογή “Τα θρύψαλα του στοχασμού”
  • 2009 – Έπαινος για το διήγημα «Δρόμος χωρίς ήλιο» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό που οργάνωσε η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών Αυστραλίας (ΕΕΛΚΑ).
  • 2010 – Βραβείο Αλέξανδρος Αγγελίδης του Αγγελίδειου Ιδρύματος για τη νουβέλα “Η σκιά ενός ονείρου”.
  • 2014 –  Β΄Βραβείο για το διήγημα «Απ’το περιθώριο» στον λογοτεχνικό διαγωνισμό που οργάνωσε ο Ελληνο-Αυστραλιανός Πολιτιστικός Σύνδεσμος Μελβούρνης.
  • 2015 – Α’ βραβείο  για το διήγημα «Η μοναχή γυναίκα», από τον Ελληνο-Αυστραλιανο Πολιτιστικό Σύνδεσμο Μελβούρνης.

Μέλος:

  • Ενωση Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών Αυστραλίας (ΕΕΛΚΑ). Διετέλεσε επί 8 έτη γραμματέας και επί 8 έτη Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών Αυστραλίας.
  • Οργανισμός Ελληνίδων και Ελληνοκυπρίων Γυναίων Αυστραλίας (ΟΕΕΓΑ)
  • Διεθνής Εταιρεία Φίλων του Νίκου Καζαντζάκη

Η Πόπη Αναστασιάδη-Μαλλιάνου ασχολείται και με την ζωγραφική.

 

Το παρακάτω ποίημα είναι από την Ποιητική συλλογή. «Τα θρύψαλα του στοχασμού»

QUO  VADIS
Στο δρόμο τούτο το βαθύ
που σαν ποτάμι τριγυρίζει
άνθρωποι πάνε μοναχοί
καθένας ΠΟΥ; δεν το γνωρίζει.
Και προχωράμε όλοι μαζί.
Όλοι μαζί μα χώρια-χώρια.
Μια αγωνία μας τραβά
στης ερημιάς τα ξενοχώρια.
Είναι τα χείλη μας σφικτά.
Γιατί; Γιατί; Πια δεν ρωτάμε.
Δεν είναι μάταιο κι αυτό
αφού δεν ξέρουμε που πάμε;
Όλοι μαζί,μα χώρια -χώρια.
Τραβάμε πάντα μοναχοί
στης ερημιάς τα ξενοχώρια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please share

error: Content is protected!