ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2019 ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ Στο Φεστιβάλ Αγίας Πετρούπολης το «Λουλούδια Του Πελάγους» Το ντοκιμαντέρ «Λουλούδια Του Πελάγους», που έχει σκηνοθετήσει ο Γιώργος Μεσσάρης, θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ της Αγίας Πετρούπολης «Παράθυρο στην Ευρώπη». Στο Φεστιβάλ παίρνουν μέρος 22 ευρωπαϊκές χώρες. Το ντοκιμαντέρ, γύρω από τις φυσικές ομορφιές αλλά και … Read more

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ταξίδι στο χρόνο με την Άννα Αρσένη

 

STORY 02 | 310719

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΑΔΗ

Δεκαετία του 1950.

Ο εντεκάχρονος Νικόλαος Λαυρεντιάδης διασχίζει με τρένο την πεδιάδα Νουλάρμπορ, τη μεγαλύτερη στον κόσμο πεδιάδα σε κοιτάσματα ασβεστόλιθου. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο συνειδητοποιεί ότι η διαδρομή είναι ένα ατέλειωτο πέρασμα μέσα από την αχανή έρημο. Το τοπίο επίπεδο, άδεντρο και άνυδρο. Ο φόβος για το άγνωστο φωλιάζει μέσα στην ψυχή του… «Κάπου παρακάτω με περιμένει ένας βίαιος θάνατος…», σκεφτόταν.

Οι φόβοι του, ευτυχώς, δεν επαληθεύτηκαν. Ίσα-ίσα η εμπειρία του αυτή τον έκανε να δεθεί με την φύση, να αγαπήσει τα ζώα και τα φυτά.

Η οικογένεια Λαυρεντιάδη είχε φτάσει στην Αυστραλία το 1954. Η Μπονεγκίλα ήταν ο πρώτος τους σταθμός. Ένα μήνα αργότερα βρέθηκαν στο δρόμο προς το Ρέιντ, μία πόλη στη μέση του πουθενά. Εκεί ζούσαν καμμιά δωδεκαριά οικογένειες που απασχολούνταν στην κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής. Το Ρέιντ είχε ανθρώπινη παρουσία από το 1919 έως τη δεκαετία του 1970. Σταδιακά τα ανθρώπινα ίχνη χάθηκαν, η πόλη κατέρρευσε, βυθίστηκε στη σιωπή και σκεπάστηκε από τη σκόνη της ερήμου. Στις μέρες μας υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που μαρτυρούν ότι στο Ρέιντ κάποτε κατοικούσαν άνθρωποι. Ανάμεσα σε αυτά τα στοιχεία είναι και μερικές φωτογραφίες που απεικονίζουν οικογένειες Ελλήνων που εργάστηκαν στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής.

Στο Ρέιντ δεν υπήρχαν μαγαζιά και δρόμοι. Υπήρχε έλλειψη βασικών αναγκών. Υπήρχε πολύ σκόνη και αφόρητη ζέστη. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική! Οι λιγοστές οικογένειες έδιναν καθημερινά αγώνα για την επιβίωση τους…

Παρά τις δύσκολες συνθήκες, το 1954 στην περιοχή υπήρχε σχολείο και δάσκαλος ήταν ο νεαρός Έρικ ΜακΚάρουν. Ο Έρικ είχε μόλις αποφοιτήσει από την παιδαγωγική σχολή και το Υπουργείο Παιδείας τον είχε διορίσει στο Ρέιντ.

Ο Έρικ δεν είχε πρόβλημα με την απομόνωση της περιοχής και την μοναξιά. Η μακρινή αυτή τοποθεσία ήταν για αυτόν ευκαιρία να αναμετρηθεί με τα στοιχεία της φύσης. Ήταν η πρακτική του εξάσκηση στο μάθημα της Φυσικής Ιστορίας.

Με μία 35άρα φωτογραφική μηχανή αποθανάτισε την Αυστραλιανή επαρχία σε όλο της το μεγαλείο! Τις ελεύθερες ώρες του έκανε βόλτες με το ποδήλατό του και παρατηρούσε τα πάντα γύρω του με προσοχή. Διάλεγε μια κατεύθυνση και περιπλανιόταν… Βόρεια, Νότια, Ανατολικά, Δυτικά… Δεν είχε σημασία. Απλά αφουγκραζόταν τα πάντα γύρω του!

Παρατηρούσε τον ορίζοντα για να βρει σημάδια ζωής…  Άκουγε τον ήχο από τα λάστιχα του ποδηλάτου του για να εντοπίσει κάποια σπηλιά ή τρύπα στο υπέδαφος.

Στις περισσότερες από αυτές τις εξορμήσεις είχε συντροφιά τον μικρό Νικόλα Λαυρεντιάδη, ο οποίος διψούσε για περιπέτεια και μάθηση. Ο Νικόλας ήταν ο πρώτος που έμαθε αγγλικά και μάλιστα έκανε τον μεταφραστή στα υπόλοιπα παιδιά. Ο Έρικ με τη σειρά του έμαθε μερικές λέξεις στα Ελληνικά.

Την αγάπη του για τη φύση ο Έρικ τη μετέφερε και στα παιδιά. Τα έμαθε να αγαπούν τα ζώα και τα φυτά. Ήταν ένα μάθημα γνωριμίας του κόσμου γύρω τους.

Πολλά μαθήματα γίνονταν στην ύπαιθρο… Ακόμα και μέσα στην αίθουσα όμως, το μάθημα της Φυσικής Ιστορίας γινόταν καθημερινά. Ο Έρικ σήκωνε το δεξί του χέρι και αυτό ήταν το σύνθημα για να τους επιστήσει την προσοχή στους ήχους της φύσης… Τα προέτρεπε να οξύνουν την ακοή τους στην αντίληψη των ήχων.

Ο Νίκος Λαυρεντιάδης έχει τις καλύτερες αναμνήσεις από το Ρέιντ. Θυμάται χαρακτηριστικά όταν περνούσε το τρένο με το φορτίο της ζάχαρης… Σταματούσε για να ξεφορτώσει είδη πρώτης ανάγκης και οι επιβάτες πετούσαν καραμέλες έξω από τα παράθυρα των βαγονιών.

Ήταν τέλος του 1954 όταν η οικογένεια Λαυρεντιάδη βρήκε τρόπο να μετακομίσει στην Αδελαϊδα.

Ο Νίκος στεναχωρήθηκε πολύ…

Ακόμα θυμάται το σκυλί του που έτρεχε κυνηγώντας το τρένο…

Την ίδια χρονιά έφυγε και ο Έρικ. Το Υπουργείο Παιδείας τον έστειλε σε άλλο, απομακρυσμένο σχολείο που είχε ανάγκη από δάσκαλο που μπορούσε να αντέξει σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες.

Ο Έρικ τελικά έκανε μάθημα σε χιλιάδες παιδιά στο ζωολογικό κήπο της Πέρθης και μάλιστα τιμήθηκε με τον Order of Australia για την προσφορά του.

Το 2004 ο Νίκος Λαυρεντιάδης κανόνισε συνάντηση συμμαθητών και του παλιού τους δασκάλου… Οι στιγμές συγκινητικές. Εκεί σε κάποιο μαγαζί της Αδελαΐδας ξετύλιξαν το κουβάρι των αναμνήσεων του Ρέιντ… Σαν αυτή την ιστορία που ο Έρικ έφερε μια σαύρα μέσα στην τάξη και όλα τα παιδιά πήδηξαν πάνω στα θρανία από τον φόβο…

Το 1954 ήταν σταθμός ζωής και για τον Έρικ. Μέσα από τη σχέση του με τους μαθητές του βρήκε το νόημα της δικής του ζωής. Η αγάπη για τη φύση έγινε πάθος και το μονοπάτι της επαγγελματικής του καριέρας έγινε πλέον ξεκάθαρο.

Τα χρόνια πέρασαν…

Ο Νίκος και ο Έρικ έχουν ένα ιδιαίτερο δεσμό που τους ενώνει. Για τον Νίκο ο σεβασμός σε αυτόν τον άνθρωπο – που μόνο καλές αναμνήσεις του πρόσφερε- διατηρείται αναλλοίωτος όλα αυτά τα χρόνια. Για τον Νίκο Λαυρεντιάδη, ο Έρικ θα είναι πάντα ο κ. Μακ Κρουμ!

Κανένας από την ομάδα δεν επέστρεψε ποτέ στο Ρέιντ…

Ο αδελφός τού Νίκου Λαυρεντιάδη κάποια στιγμή πέρασε με το τρένο από την περιοχή και πρόσεξε ότι δεν υπάρχει ούτε πινακίδα που να λέει “Ρέιντ”.

Ο Νίκος Λαυρεντιάδη νοσταλγεί τη νεότητα του και εύχεται να μπορέσει έστω και για πέντε λεπτά να περπατήσει στα παλιά λημέρια για να φρεσκάρει εκείνες τις υπέροχες αναμνήσεις…

 

H παραπάνω ιστορία δημοσιεύθηκε στο ABC news, στις 100119, στην αγγλική γλώσσα. Μετάφραση Άννα Αρσένη

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

STORY 01 | 230719

Αύγουστος 1939. Δύο μικρά αγόρια, ο Στήβεν Φρηλίγκος και ο Εμμανουήλ Χάνας στέκονται σαν φύλακες μπροστά στο ξενοδοχείο Μπέλεβιου φορώντας τις παραδοσιακές ελληνικές φορεσιές τους. Η αίθουσα κατάμεστη. Παντού κυριαρχεί το ελληνικό στοιχείο. Μπλέ και άσπρο. Ελληνικές σημαίες παντού.. Η εφημερίδα Courier Mail της Βρισβάνης, της 30ης Αυγούστου 1939, φιλοξενεί ένα άρθρο στη σελίδα 17 με τίτλο: Εθνικές Ενδυμασίες και παραδοσιακοί χοροί σε Ελληνική Χοροεσπερίδα.

Δύο μικρά αγόρια, ο Στήβεν Φρηλίγκος και ο Εμμανουήλ Χάνας φορώντας την φουστανέλα, την  ελληνική παραδοσιακή φορεσιά, στέκονταν σαν φύλακες στην είσοδο του ξενοδοχείου Bellevue, κατά τη διάρκεια του 4ου ετήσιου χορού του Αυστραλιανού Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου. Φορούσαν φάριο με μακριά μαύρη φούντα, χρωματιστό πλεκτό γιλέκο, λευκό πουκάμισο, φούστα λευκή με πιέτες, άσπρο καλσόν και μαύρες βελούδινες καλτσοδέτες.

Είκοσι άνδρες και γυναίκες σχημάτισαν κύκλο και χόρεψαν έναν υπέροχο παραδοσιακό χορό, τον καλαματιανό.

Ο κ. Δ. Δραγασίγης που έζησε για 25 χρόνια στην Ινδία φορούσε ένα τουρμπάνι που του είχε χαρίσει ένας Ινδός πρίγκιπας.

Στην αίθουσα κυριαρχούσαν ελληνικά χρώματα, ανοικτό μπλε και λευκό. Ελληνικές σημαίες στόλιζαν τους τοίχους και μία άλλη, διαφορετική σημαία είχε τοποθετηθεί σε ένα ράφι. Ένας λευκός σταυρός σε μπλε φόντο. Στο κέντρο είχε έναν χρυσό αετό και δύο σπαθιά.

Τέσσερις αξιωματούχοι υποδέχονταν τους εκατόν πενήντα προσκεκλημένους: Ο κ. Γ. Σκλάβος (πρόεδρος), ο κ. Π. Αρώνης (Πρώην Πρόεδρος), ο κ. Μ. Κάρλος (Γραμματέας), και ο κ. Ρόμπερτ Μπόντ (υπεύθυνος διοργάνωσης της εκδήλωσης).

Ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος, κ. Φριλίγκος μετά της συζύγου του και ο Αρχιμανδρίτης Πατρινάκος ήταν ανάμεσα στους επίσημους προσκεκλημμένους.

Το άρθρο συνεχίζει με την περιγραφή των γυναικείων ενδυμασιών και τους επίσημους προσκεκλημμένους.

Ως γνωστόν, ο Αυστραλιανός Ελληνικός Εκπαιδευτικός Προοδευτικός Οργανισμός ιδρύθηκε το 1934 στο Scone της ΝΝΟ. Στις 28 Αυγούστου 1940 η εφημερίδα Telegraph της Βρισβάνης αναφερόταν σε έναν ακόμα χορό του Οργανισμού για την ενίσχυση της Ελλάδας. 250-300 άτομα παραβρέθηκαν στο Μπέλεβιου και ανάμεσα στους επίσημους προσκεκλημμένους ήταν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Σίδνεϊ κ. Αιμίλιος Βρυζάκης μετά της συζύγου του, ο διευθυντής της εφημερίδας Εθνικό Βήμα κ. Ν. Μαρινίκης μετά της συζύγου του και της ανηψιάς του, ο κ. Πήτερ Αρώνης (Γραμματέας), ο κ. Γ. Σκλάβος (βοηθός Γραμματέας) και ο κ. J. Black (ταμίας).

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Αιμίλιος Βρυζάκης ήταν Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Σίδνεϊ από το 1939-1952. Γεννήθηκε το 1891. Είχε έναν αδελφό, τον Παύλο. Παντρεύτηκε την Ευγενία και απέκτησαν δύο παιδιά. Ήταν ο μόνος διπλωμάτης καριέρας που παρέμεινε στην Αυστραλία ως μόνιμος κάτοικος, προτιμώντας να αφυπηρετήσει παρά να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1953, χρονιά που ιδρύθηκε η Ελληνική Πρεσβεία. Ήταν ο τρίτος κατά σειρά Γενικός Πρόξενος στο Σίδνεϊ μετά τον Χρυσανθόπουλο και τον Ιωάννη Κοκοτάκη. Ήταν παλιός γνώριμος του Μητροπολίτη Τιμόθεου (που αφίχθη στην Αυστραλία το 1932) από τις μέρες του στο Βουκουρέστι όπου ο Βρυζάκης υπηρετούσε επίσης ως Πρόξενος. Στην Αυστραλία έφτασε στις 2 Μαρτίου 1939. Η επίσημη αναγνώρισή του από τον Πρέμιερ Στήβενς ανακοινώθηκε στο Κυβερνητικό Φύλλο της 3ης Μαρτίου 1939.

Premier’s Department,

Sydney, 28th February, 1939.

IT is hereby notified that His Excellency the Governor has authorised the recognition,, of M. Emil Vryzakis as

Consul-General de carriere for Greece, at Sydney.

B. S. STEVENS, Premier.

 

Για τέσσερις μήνες πριν την άφιξή του στο Σίδνεϊ χρέη Γενικού Προξένου εκτελούσε ο Άγγελος Γκούμας (ο ιδρυτής του Λυκείου Ελληνίδων) διότι το Νοέμβριο του 1938 είχε γίνει ανάκληση του Ιωάννη Κοκοτάκη λόγω γενικής δυσαρέσκειας. Στο φύλλο της κυβερνητικής εφημερίδας Government Gazette στις 2 Απριλίου 1937, στη σελίδα 1415, υπάρχει ανακοίνωση με θέμα την έγκριση του κ. Άγγελου Γκούμα ως Γραμματέα του Γενικού Προξένου στο Σύδνεϋ με αρμοδιότητα να αναλάβει χρέη αναπληρωτή Προξένου σε περίπτωση απουσίας του Γενικού.

Στην έκδοση της εφημερίδας The Sun (Sydney) στο φύλλο της 25ης Φεβρουαρίου 1953 γίνεται αναφορά στο όνομα του Άγγελου Γκούμα ως αναπληρωτή Γενικού Πρόξενου της Ελλάδας στο Σίδνεϊ.

Το ερώτημα της εφημερίδας ήταν… Αισθάνεσαι συγκίνηση όταν θυμάσαι την ημέρα που γνώρισες τη σύζυγό σου; (Don’t you get sentimental glow when you think back to the day you first met your wife! You think of the star that guided you to be the Great Presence)…

Ο Άγγελος Γκούμας, αναπληρωτής Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας θυμάται καλά τη στιγμή που πρωταντίκρυσε τον άγγελο της ζωής του… Κατέβαινε από το τραμ στο Κίνγκσφορντ και συναντήθηκαν τα βλέμματά τους… Σε κείνο το βλέμμα βρήκανε τον ‘οδηγό’ για το παρακάτω.

 “Ήμουν ο άγγελός της και εκείνη ο δικός μου.

Τα υπόλοιπα είναι μια μακροσκελής, αλλά ευτυχισμένη ιστορία…”

Angelo Gooma, Acting Consul- General for Greece, remembers well the moment he first sawthe Light of HIS Life.
She fell off a tram in the Kenso and Angelo was standing on thefootpath.
Greek met Greek, she was his Angel, he was her Angelo and the rest is one long, happy story.

 Η εφημερίδα Evening News στο φύλλο της 24ης Οκτωβρίου 1929 είχε την ανακοίνωση του γάμου του Άγγελου Γκούμα με την Μαρία Μικέλλη στο Πάντινγκτον. Το μυστήριο τέλεσε ο Αρχιερατικός Επίτροπος Θεοφύλακτος. Κουμπάρος ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Σίδνεϊ, Λήο Χρυσανθακόπουλος.

 Στις 22 Νοεμβρίου 1940, η εφημερίδα The Courier Mail της Βρισβάνης είχε άρθρο στη σελίδα 5 με τίτλο “Επίσκεψη Προξένου για την ενίσχυση της χρηματαποστολής στην Ελλάδα”

Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος κ. Αιμίλιος Βρυζάκης και ο Αρχιεπίσκοπος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κ.κ. Τιμόθεος αναμένεται να φτάσουν από το Σίδνεϊ αεροπορικώς για να βοηθήσουν στην προσπάθεια των Ελλήνων της Κουινσλάνδης για τον έρανο υπέρ του εθνικού αγώνα. Την Κυριακή το βράδυ θα παραβρεθούν στην Ελληνική Λέσχη και θα αναχωρήσουν την επόμενη μέρα, Δευτέρα, για Σίδνεϊ. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί 315 λίρες (pounds) για να δοθούν στην Κυβέρνηση Μεταξά. Οι 250 λίρες θα δοθούν για την ενίσχυση της πολεμικής αεροπορίας και 50 λίρες στα θύματα των βομβαρδισμών. 15 λίρες προσφέρθηκαν από τους αδελφούς Κόμινο και θα δοθούν για την αντικατάσταση του πλοίου ” Έλλη”. Το τηλεγράφημα που στάλθηκε από τον διευθύνων σύμβουλο της εταιρείας Κόμινο (Comino Bros. Pty Ltd Brisbane) έγραφε: “Τα συγχαρητήρια μας στις ηρωϊκές και επιτυχημένες προσπάθειες του έθνους μας για ελευθερία και πολιτισμό”.

Οι Έλληνες στο Toowoomba έχουν ήδη ανοίξει ταμείο και έχουν συγκεντρώσει 250 λίρες υπέρ της πατρίδας.

 

 

 

Πόπη ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ – ΜΑΛΛΙΑΝΟΥ

ΟΝΟΜΑ ΠΟΠΗ ΕΠΩΝΥΜΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ-ΜΑΛΛΙΑΝΟΥ ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 1973 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Σύζυγος Μάρκος Μαλλιάνος (αποβ.), τέκνα: Αντώνης και Μελίνα. Εγγόνια: Μάξιμος και Αλεξάνδρα                 Και περπατάω στης Πριγκήπου τις κορυφές, στη Χάλκη, την Αντιγόνη και την Πρώτη ψάχνοντας εδώ και εκεί προσεχτικά μήπως και βρω τη … Read more

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – PERSONAL STORIES

Προσωπικές ιστορίες. Μέρος 1ο   Δεκατριών χρονών ήμουν κι έκλεψα ένα τσιγάρο από τον πατέρα μου… Πήγα στις φασολιές, το κάπνισα κι άνοιξα και ένα λάκκο κι έχωσα το αποτσίγαρο λες και θα το γνώριζαν ποιος το’χε καπνισμένο. Από τότε κάπνιζα κρυφά… Τι έπαθα τόσα χρόνια; πονοκέφαλο δεν γνώρισα τι θα πει. Βήχα, κρυολόγημα δεν … Read more

Aρχιεπίσκοπος Αυστραλίας ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Ο Επίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος εκλέχτηκε παμψηφεί από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου νέος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας σε διαδοχή του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Στυλιανού Ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος (Γρινιεζάκης) ἐγεννήθη εἰς τό Ἡράκλειον τῆς Κρήτης τῷ 1973. Τυγχάνει πτυχιοῦχος τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου. Μετεξεπαιδεύθη εἰς … Read more

Γιάννης ΜΕΡΑΒΟΓΛΟΥ

Ο Γιάννης Μεράβογλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. Ο πατέρας του είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και η μητέρα του από τα Τζουμέρκα και την ορεινή Αρκαδία. Μετά το γυμνάσιο, πήγε στη σχολή του Πολεμικού Ναυτικού και υπηρέτησε στα υποβρύχια για πέντα χρόνια. Λάτρης της μουσικής και εραστής του ραδιοφώνου, και με τη φιλοδοξία ότι … Read more

Ανδρέας ΤZAΒΕΛΛΑΣ

Ο Ανδρέας Τζαβέλλας από την Ακράτα της Πελοποννήσου ήρθε στην Αυστραλία απο μικρό παιδί. Η προσωπική διαδρομή στην ξένη χωρα, σημαδεύτηκε από την αγάπη του για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Μια αγάπη που δεν είναι άσχετη και με τις εσωτερκές του ανάγκες. Τον ψυχισμό του, την ανάγκη του να έρχεται σε επαφή με τους … Read more

Σόνια ΒΑΡΔΑΚΗ

Η Σόνια Βαρδάκη (το γένος Τσάμπαλα) γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1947 στο όμορφο νησί της Κω. Κόρη του Κωνσταντίνου και της Ευτέρπης, το στερνοπούλι της οικογένειας. Αδέλφια της η Παρασκευή, η Κατίνα, ο Στέργος, η Μαρία και η Ελλάς. Ο πατέρας της ήταν αγροφύλακας. Το όνομα «Ελλάς» μου έκανε εντύπωση. Η αδελφή της βαφτίστηκε την … Read more

Βασιλική ΔΡΙΒΑ

Γεννήθηκα στις 13 Απριλίου 1969 στο Σύδνεϋ Αυστραλίας. Καταγωγή Νεάπολη Λακωνίας Σε ηλικία 7 μηνών γυρίσαμε στην Ελλάδα μαζί με τους γονείς μου και τον αδελφό μου (3 χρονών) Τελείωσα Β’ Λυκείου στην Ελλάδα Το 1986, σε ηλικία 17 χρόνων, ήρθαμε πάλι Αυστραλία Θα μπορούσα να πω ότι ήταν η χειρότερη περίοδο της ζωής μου. … Read more

error: Content is protected!